این صفحه جایی است برای نوشتن از آنچه معمولاً در متنهای رسمی رواندرمانی گفته نمیشود؛ لحظههای تردید، ندانستن، مکثکردن، و مواجههی درمانگر با خودِ خویش.
آنچه اینجا منتشر میشود، نه آموزش گامبهگام است، نه توصیههای آماده، و نه روایتهای شخصی به معنای رایج آن. اینها تأملاتیاند در حاشیهی کار بالینی؛ یادداشتهایی دربارهی رابطه، رنج، مسئولیت اخلاقی، و مرز باریک میان کمککردن و اجتناب.
این حاشیهنویسیها تلاشیاند برای ماندن با پیچیدگی انسان، برای به تعویق انداختن پاسخهای عجولانه، و برای یادآوری اینکه رواندرمانی، پیش از آنکه مجموعهای از تکنیکها باشد، نوعی موضعگیری انسانی است.
اگر به رواندرمانی بهعنوان فرایندی زنده، ناتمام و انسانی نگاه میکنید، این صفحه دعوتی است به مکث، فکر کردن، و دیدن دوباره. این صفحه، یادداشتهایی از دکتر پیمان دوستی در باب رواندرمانی را منتشر میکند.
مطالب این صفحه:
